Om 8:00 uur gaan we ontbijten en de was naar de wasserette brengen. Na een berg en jungle camp is het hard nodig om de stank uit de bagage te krijgen.
Met Merijn en Monique ga ik met een boot naar een eiland (Mamutik) in het
Tunku Abdul Rahman Park om te duiken. Monique heeft al meer gedoken en gaat
met boot ergens anders duiken. In Maleisie zijn veel mooie plaatsen om te duiken.
Vooral het Sepidan eiland is wereldberoemd.
Het duiken wordt georganiseerd door Borneo Divers.
Merijn en ik krijgen eerst een instructie video en een korte uitleg over wat je wel en niet moet doen.
In het water moet je eerst oefenen. Onder water doorademen gaat vanzelf en ik denk al dat het duiken geen probleem is. Dan begint de oefening om je mondstuk uit te doen en weer in je mond te stoppen. Hierbij moet je eerst uitademen voordat je het mondstuk terug stopt. Mijn mond weigert echter onder water open te gaan om uit te ademen.
De oefening om je masker vol laten te lopen en dan door met de neus uit te ademen het water eruit te halen is een fiasco voor mij. Via mijn mond in en de neus uit te ademen is bijna onmogelijk. Als het masker vol water blijft wil ik alleen nog maar naar boven (wat hier nog geen probleem is, maar 10 meter onder de oppervlakte wel).
Tenslotte gaan we toch duiken. Ik voel hierbij niet bepaald op mijn gemak, maar ik heb niet door hoe diep we gaan en hoe lang het duurt. Ik concentreer mij op het ademen (mondstuk vast bijten) en rondkijken naar het koraal en de vissen.
Het is onderwater prachtig. Veel kleurrijke koraal en de vissen zwemmen niet weg als je eraan komt. Op een bepaald moment zwemmen we door een grote school met gele vissen.
Langzaam zwemmen we weer terug naar het strand. Het ademen gaat moeilijker en moeilijker. Gelukkig zie ik boven mij de oppervlakte en kan ik met mijn hoofd boven water. Nu blijkt dat de luchtfles volslagen leeg is. Ik heb onder water niet op de meter gelet (geen tijd voor).
Nu horen we dat we 50 minuten gedoken hebben en tot 10 meter (voor mij iets minder). Voor mijn gevoel zijn we een kwartiertje op 2 a 3 meter geweest.
Na de lunch (rijst met kip) kunnen we nog een keer duiken. Ik besluit het nog een keer te proberen.
Deze duik gaat een stuk beter. Ik voel mij nu zelfs ontspannen onder water. We gaan nu dieper (12 m.) en verder weg van het strand. In het diepe moeten we even stil op de bodem blijven zitten om twee (schuwe) vissen te bekijken. Dit bevalt mij wat minder. Zolang ik kan zwemmen voel ik mij redelijk op mijn gemak. Af en toe kijk ik nu wel hoeveel lucht er nog in de flessen zit.
Als we weer op het strand terug zijn, blijken we weer 50 min. gedoken te hebben. De tijd vliegt als je onder bent.
Op het eiland wachten we nog op Monique die nog even een derde duik gaat maken. Met de boot varen we vervolgens terug naar K.K. Via de Kentucky Fried Chicken (om de maag met iets te vullen) lopen we terug naar het hotel. Vandaag is het een nationale moslim feestdag. De meeste winkels zijn nu dan ook gesloten.
's Avonds eten we (voor de verandering) bij McDonalds. We gaan even op een terrasje zitten, maar een aantal zijn nogal slaperig (vooral ikzelf) en we gaan vroeg terug naar het hotel.