Na frisse wasbeurt is het tijd om te ontbijten.
An gaat ondertussen met de permits en paspoorten naar de rangers in het park om alles voor te bereiden.
Na het ontbijt lopen we naar de start plek voor de tracking, vlak langs het camp.
We moeten vrij lang wachten. Een grote groep Amerikanen (van het Diane Fossey fund blijkt later) komt vrij laat aan. Van hun moeten de paspoorten en permits dan nog gecontroleerd gaan worden. Blijkbaar is te laat komen geen probleem.Als je maar genoeg geld gedoneerd hebt. Ze zijn ook nog met te veel mensen, maar voor hun wordt er iets speciaals geregeld. Door al dit gedoe begint de briefing (een verkooppraatje dit keer) veel te laat (om 8:30). Bij elke groep gaan 4 militairen mee. 2 Lopen er voorop en 2 komen achter de groep. Dit omdat er rebellen in het grensgebied met Congo kunnen zitten. Een compleet militaire kamp zit nog tussen het park en Congo.
Voor 5000 Shilling (2.5 euro) kun je iemand inhuren die de dagrugzak voor je draagt. Zo verdienen de mensen uit het dorp ook nog iets aan de touristen. Binnen het dorp wordt dit baantje gerouleerd, zodat iedereen iets bij kan verdienen. De wandelstokken staan al klaar voor het uitzoeken. Om de groep compleet te maken gaat er ook nog een ranger met trackers mee.
Na de centrale briefing volgt er nog een korte briefing door onze gids van onze groep.
Om 8:45 kunnen we dan eindelijk vertrekken. We moeten eerst de berg omhoog (van 1300 naar 2000 meter). Het pad slingert langzaam naar boven. Door het langzaam tempo is het bijna slenteren geworden. Het is nu ook nog redelijk koel. Zweten of hijgen door de inspanning is zo niet nodig.
Als we boven komen (10:15 uur) staan de trackers al op ons te wachten.
Er blijkt een (letterlijk) groot probleem te zijn: Een kudde (30 stuks) olifanten staat tussen ons en
de groep gorilla's. De gidsen en dragers zijn erg onrustig. Het getrompetter van de olifanten is erg
dichtbij te horen. De gids gaat zelf ook op zoek naar een eventuele omleiding om de olifanten. Als het
trompetter nog dichterbij klint gaan de dragers ook kijken. Even later staat een van hun al met een
rugzak klaar om evt. hier te vertrekken.
Wij kunnen niets anders doen dan wachten en de lunch alvast opeten. De lunch is al op als de gids suggereert dan we maar alvast de lunch moeten gaan eten....
Een afwisseling is er even als er een bushbuck vlakbij komt staan. We staan zo een tijdje nieuwsgierig naar elkaar te kijken.
De gids vertelt ons dat de olifanten de sporen van de gorilla's vernield hebben.
Ook trekken de gorilla's verder in het spoor van de olifanten omdat dit gemakkelijker
lopen is. Hierdoor zijn de gorilla's (bijna?) niet te vinden.
De stemming daalt ondertussen.
Dan, na 3 uur wachten, gaan we eindelijk verder (13:15). Een half uur later
staan we weer stil. De trackers zijn het spoor van de gorilla's weer bijster.
Frusterend omdat je weet dat ze vlakbij moeten zitten. Door het dichte struikgewas
kun je echter niet veel van de omgeving zien. Overal zie je dat de olifanten
alles vertrapt hebben. De olifantensporen zijn goed te zien in de modder en
hier en daar liggen de olifantenkeutels.
We krijgen er steeds minder vertrouwen in dat we de gorilla's nog vinden. Overal
liggen stammen en takken. De struiken zijn erg dicht en het kost moeilijk om
er tussendoor te lopen, ondanks dat de trackers met manchetes een pad voor ons
kappen. Het is nu ook erg modderig. Het lopen gaat dan ook niet erg gemakkelijk.
De zweetdruppels beginnen nu wel te komen.
Dan krijgt de gids opeens haast. We moeten snel de fotospullen uit de rugzakken
halen. De dragers en militairen blijven nu achter. Dan zie ik de eerste gorilla
lopen. Even later zie ik een vrouwtje met jong op de rug voorbij lopen. Hurry,
hurry, make quickly pictures zegt de gids. In plaats van rustig genieten van
het moment dat je de gorilla's ziet, ben je zo toch gestresst.
De silverback is wel goed te zien terwijl hij aan het eten is. Hij zit op een
paar meter afstand. In de struiken vlakbij zit een kleine gorilla rustig van
de bladeren te eten. Hij lijkt wel of de dieren ons helemaal niet zien, zo weinig
trekken ze zich van ons aan.
Dan is er weer het getrompetter van de olifanten te horen. De gids krijgt meteen
haast, we moeten nu meteen weer weg. Zo hebben we de gorilla's maar een klein
half uur gezien.
De weg terug gaat eerst weer dwars door de struiken. Vanaf de top van de berg gaan we steil omlaag. Een echt pad is hier niet. Zo komen we weer uit bij het pad waarmee we omhoog zijn gegaan.
Om 16:25 staan we weer beneden bij het vertrekpunt. Uiteindelijk hebben we de eer om de langzaamste groep van de hele maand te zijn. We nemen afscheid van de dragers en krijgen na een korte toespraak allemaal een certificaat.
Hierna lopen we terug naar het camp waar An al op ons staat te wachten. Via de radio van de rangers is zij op de hoogte gehouden van onze belevenissen. De (zeer warme) douche is nu erg lekker.
De
kinderen van dorp komen nu op het grasveld van het camp. Zij voeren een show
op van zang en traditionele dans. Op het einde komt er een mandje voor evt.
donaties (niet verplicht als je niet wilt).
De kinderen stallen allemaal (al dan niet zelf gemaakte) spullen uit. Het varieert van hun zelfgemaakte tekeningen tot houtsnijwerk en rieten mandjes.
De leraar zorgt nog eerst voor de uitleg: De kinderen stonden vroeger liever langs de weg te bedelen voor snoepjes en pennen dan dat ze naar school gingen. Dit project zorgt ervoor dat ze weer naar school gaan en inkomsten krijgen om dit te bekostigen.
Om 19:30 uur gaan we eten (ik neem chicken stew met rijst). Als toetje is
er gebakken banaan. Het toetje is erg lekker, het lijken wel oliebollen, zoals
de bananen opgediend worden.
Het is een stuk drukker geworden op het camp. Een aantal backpackers zijn vandaag aangekomen. We laten
daarom na het eten de tafel aan hun over en gaan buiten bij een kampvuur zitten.
De sterrenhemel maakt ook vandaag weer indruk. Het zuiderkruis is goed te zien in de heldere hemel.
Om 21:30 ga ik slapen. Nu doe ik toch de raam maar dicht tegen de kou, zodat ik deze nacht warm blijft
in de hut.