Behalve onze groep logeert er niemand in het guesthouse. We rijden naar het camp in het midden van het bos. Hier zijn ook geen kampeerders. Dus blijkbaar zijn we de enige touristen in een bos van bijna 1000 vierkante kilometer. Wel zijn er overal militairen te zien.
Met 2 lokale gidsen rijden we nog een kort stukje verder. We gaan we het bos in om op zoek te gaan naar chimpansees. We krijgen allemaal mooi bewerkte wandelstokken mee. De gidsen spreken erg goed Engels en vertellen volop over het bos en de omgeving. Ze zijn erg trots om al hun kennis over de planten en dieren aan ons over te brengen. Al moet ik eerlijk bekennen dat de wetenschappelijke namen van de bomen het ene oor in gaan en het andere weer uit.
Het is nog erg fris 's morgens. Op de hoogste punten van het park schijnt
het 's nachts zelfs te kunnen vriezen. Het pad is redelijk vlak en gaat tussen
struiken en bomen door. Dan blijkt het dat we de verkeerde richting op gaan.
Een paar trackers zijn ondertussen op zoek naar de chimpansees. Via de radio
worden onze gidsen op de hoogte gehouden. We lopen terug naar de verharde weg.
We lopen een stukje terug over de weg om dan het bos weer in te gaan. Het pad
is hier nog even vlak. Wel moeten we ons regelmatig bukken om onder de takken
door te lopen. Dan gaan we dwars door het bos via een redelijk steile helling
omlaag. Een pad is nou niet meer zichtbaar. Het duurt even totdat de eerste
chimpansees te zien zijn. In de verte zie ik vrij goed hoe een mannetje met
een zilveren rug in een boom zit. Voor een foto gaat het nu allemaal nog te
snel.
Dan
blijken er een aantal chimpansees boven ons in de bomen te zitten. Ze zitten
erg hoog en door het tegenlicht zijn ze moeilijk te zien. We krijgen alle tijd
om de dieren rustig te bekijken. De gidsen en trackers doen hun best om ons
steeds de beste plaatsen te wijzen om de apen te zien.
De weg terug is zwaar voor een aantal van de groep. Het feit dat er vanmorgen geen ontbijt was breekt nu op. Een lunch pakket hebben we niet bij ons. Volgens Hakim (de Rwandese gids) was dit niet nodig. Later blijkt dat dit eigenlijk een tocht van een hele dag zou moeten zijn, iets wat zonder lunch en/of ontbijt volslagen onmogelijk is.
Het pad is steil en we stoppen vaak om te rusten. Uiteindelijk wordt het pad weer vlakker en komen we bij de verharde weg uit. Het busje wordt opgeroepen om ons te komen ophalen. Eerst gaan we nog aan bij het camp in het bos. Hier komt een gastenboek te voorschijn dat we mogen/moeten invullen. 2 Mannen met een videocamera komen langs om een 'interview' op te nemen over onze ervaringen.
Om 12:45 zijn we terug bij het guesthouse om te lunchen.
's Middags is er tijd om rustig in de tuin te zitten met een leesboek.
Om
15:00 uur gaan we naar Cyangugu, de grensplaats met Congo. We gaan langs een
redelijk luxe guesthouse in de 'stad'. Hier komen de rijkere mensen uit Kigali
naar de kustplaats langs het Kivu meer. Het koelere water zorgt dat de temperatuur
hier aangenaam is.
Bij een haventje aan het Kivu meer zien we een stel kinderen in de kano. Hier wordt veel gevist op een speciaal soort vis (een cichlide?) die alleen in deze omgeving voorkomt.
We rijden langs de brug die de grens met Congo vormt. Bij een terrasje vlakbij gaan we een primus drinken. Het water is hier smal. Aan de overkant ligt Bukavu, de grensplaats van Congo, op letterlijk een steenworp afstand. Hier waren de afgelopen weken onlusten, die de kranten in Europa zelfs gehaald hebben.
We rijden aan het einde van de middag terug naar het guesthouse. Het avondeten hadden we vanmiddag al besteld. De spaghetti was eerst niet herkenbaar omdat het er als quiche uitziet in een bakplaat. Het eten is heerlijk en alles gaat op.
Het bier was vanmiddag lauw en stond niet in de koelkast. Daarom hebben we afgelopen middag geregeld dat een aantal flessen de koelkast in gaan. Nu is het wel lekker koel.
Deze avond komt er nog een groepje van 4 touristen van Habari Travel aan. Zij volgen dezelfde reis als wij, maar in iets andere volgorde. Omdat het vandaag een nationale feestdag is in Rwanda hadden ze erg lang moeten wachten bij de Rwandese grens. Vandaag en morgen wordt de onafhankelijkheid gevierd en het eind van de genocide (in 1994) nu 10 jaar geleden is. Zij hadden vanmiddag eerst te horen gekregen dat het guesthouse vol zou zitten. Dit terwijl het nog bijna helemaal leeg is!