Dag 21: Akagera NP - Kampala

We laden de spullen op het busje en vertrekken om 8:00. Na 50 minuten hobbelen komen we op de verharde weg uit.

Eerst wordt de tank vol gegooid met diesel en daarna rijden we naar het politiebureau in dit dorpje. James is vandaag met ons meegekomen en gaat met Ben mee naar het bureau. Ons wordt vriendelijk, doch dringend gevraagd ons nergens mee te bemoeien. James doet erg zijn best om Ben te helpen. Hij zegt dat hij het als zijn taak voelt om de gasten te helpen. Bij Hakim is niets te merken van deze instelling...

Na een lange tijd krijgt Ben een brief mee voor de politiepost waar de bekeuring is uitgeschreven. Daar ligt zijn rijbewijs nog en zijn de autopapieren, zodat we niet stiekem het land zouden kunnen verlaten.

Om 9:20 uur verlaten we het dorp. Op de plek waar we gisteren aangehouden zijn slaan we nu af naar een klein dorpje. Het politiebureau ligt buiten het dorp, langs een schooltje. De kinderen staan allemaal buiten voor de gymnastiekles.
We worden eerst verzocht in het busje te blijven, later mogen we er toch uit.

We weten niet wat er precies besproken wordt, maar er wordt hevig gediscussieerd. Uiteindelijk gaan een paar mensen naar het dorp om ergens kopieen van te maken. Later horen we dat de agent tegen zijn collega's beweerde dat Ben hem om had willen kopen. Gelukkig is James erbij, die gisteren getuige was.

10:40 Uur kunnen we eindelijk naar Uganda vertrekken. James en Hakim nemen de bus terug.

De weg is goed onderhouden en er is weinig verkeer meer. Om 12:20 uur komen we bij de grens aan. Eerst lijkt het loket nog dicht, maar wordt de raam open gemaakt. Aan de Rwandese kant worden we in een groot boek ingeschreven (of moet ik uitgeschreven zeggen?). Het kantoor is karig gemeubileerd. Als vervoer staat er een motor binnen.

Met de stempels in de pas kunnen we naar de tweede slagboom. Hier worden de passen gecontroleerd en kunnen we door naar de derde slagboom, die de Ugandese grens vormt.

Van de Ugandese douane krijgen een transit visum ($15). Het gaat vrij soepel voor ons. Ben heeft iets meer werk om over de grens te komen. Hij moet bij 3 Ugandese kantoortjes (metalen hutjes soms) langs met zijn papieren. Bij het eerste kantoor zit nog niemand. Met alle papieren moet nu het volgende mannetje komen om het slot van de slagboom te halen. In al die tijd dat wij er zijn, is nog niemand anders met een auto door de grens gekomen. Wel staat er een grote bus (openbaar vervoer) tussen de 2 grensposten te wachten. Daar duurt alles nog langer.

In Uganda is het weer een uur later. Om 14:15 vertrekken we weer bij de grens. De weg in Uganda is onverhard, zodat we weer kunnen stofhappen. Met een flinke vaart rijden we verder.
We maken een korte stop langs de weg om de lunchpakketten op te eten. Deze hebben we vanmorgen (gelukkig!) meegenomen bij de lodge. Er is zo veel dat Tina en Ben ook meer dan genoeg hebben.

De onverharde weg komt uit bij de hoofdweg naar Kampala (15:00 uur). Het stofhappen is nu echt afgelopen.

We blijven stevig doorrijden. Onderweg (vlak na een tolpoort) verkopen ze gegrilde kip, mais en bananen. De gegrilde (?) banaan smaakt prima.

Het is al donker als we in de buurt van Kampala komen. Het is er erg druk op straat, overal zijn marktkraampjes. Door het drukke verkeer komen we nog maar langzaam vooruit.

Om 20:30 komen we bij het guesthouse van Bart aan. Bart is er zelf niet, maar Jaap vangt ons op. Onderweg heeft Tina een telefoontje gekregen waar we nog wilden eten vanavond. Gezien het tijdstip dat we aan zouden komen, eten we in het guesthouse. Achteraf zijn we er nog later dan we toen nog dachten, door het extra drukke verkeer in Kampala.

Na het eten drinken we nog een biertje, boven op het terras. Ondertussen word ik er wel een paar keer gestoken door muggen. Terwijl we sinds Murchison bijna geen last meer hadden muggen.