Dag 19: Tsitsikamma

Om 7:30 uur gaat het restaurant open en ga ik ontbijten. Er is een buffet waarvan je met inlevering van een bon (te koop in het restaurant) gebruik kunt maken.

Na het ontbijt loop ik het Lourie-pad. Dit is een rustige wandeling van een half uur. Omdat er nog niemand verder loopt, zijn er veel vogels te zien en te horen.

Het uitzichtspunt is minder hoog dan het uitzichtspunt na de klim van gisteren. Het vergezicht is dan ook iets minder. Langs het pad bloeien weer veel bloemen.

Tenslotte kom ik weer bij de kust uit.


Bij de hutjes in de buurt kruipen een stel grote slakken rond.

Het hutje waar ik slaap, verstopt tussen de bomen.
De dassies blijven nog steeds leuk en ik blijf (te veel) foto's nemen.

Om 10 uur gaan we met een groepje met de bus naar een hoge brug over de stormsrivier om te bungee jumpen.
Bij de receptie is alles dicht, we moeten nog een stukje verder lopen.

Dit was ik nooit van plan om te gaan doen, maar dit is de hoogste bungee jump ter wereld en als je er toch bent.....

Voordat je mag gaan springen moet er eerst een formulier ondertekend worden, dat je verklaard dat er niemand aansprakelijk is. Dat denk ik tenminste dat er staat, want gelezen heb ik het niet. Je vult je thuisadres in en ondertekent het formulier.
Nu wordt je een harnas aangetrokken, waarna het even later tijd is om naar de brug te lopen.

De brug (de Bloukrans brug over de stormsrivier) is 216 meter hoog en toevallig is het ook zo lang om van de kant naar het midden van de brug te lopen. Je loopt over een stuk met een gazen ondergrond, de angst slaat nu al bijna toe. We zijn met z'n vieren : Ingrid, Ben, Dineke en ik. Een grote groep Amerikaanse studenten gaat ook springen. Op volgorde van gewicht wordt er gesprogen.
Het springen gebeurd vanaf het (betonnen) middenstuk van de boog onder het wegdek.

Als het mijn beurt is, begint de spanning nog meer voelbaar (voor mij) te worden. Een soort kussen wordt om de enkels vast gemaakt. Daarna mag je huppelen naar het punt waaraf gesprongen wordt. De elastiek moet nu eerst vast gemaakt worden om het kussen. Een van de Amerikanen was hiervoor al bijna onder de afzetting doorgekropen, zonder elastiek!

Nu begint het ergste deel. Je moet naar de rand huppelen, waarbij de voeten voor bijna de helft over de rand moeten steken. Ik ga helemaal achterover hangen om er maar niet vanaf te vangen. Het advies is om alleen maar vooruit te kijken. De armen worden vastgehouden door 2 begeleiders.

Het aftellen van 5 naar 0 begint. Bij 1 laten ze je armen los en slaat de paniek zo ongeveer toe. Ik spring van de rand en dan wordt het bijna zwart voor de ogen met volslagen paniek. Het voelt alsof je in een zwart gat valt, wat het einde van je leven is. Dit duurt een seconde (denk ik, de tijd is moeilijk te bepalen).

(De sprong van Ingrid)

Na de schrikseconde is het FANTASTISCH. Met de armen gespreid kijk ik voor mij en zie de bergen voor mij wegglijden. Het is alsof ik zweef. Na een paar seconden voel ik mijn voeten langzaam naar boven gaan. Dan word ik weer terug naar boven getrokken voor de tweede val, die geweldig mooi is. Na een derde val hang ik stil aan de elastiek en draai nog iets rond.

Eerst loopt het bloed nog naar mijn hoofd, maar gek genoeg is dit heel snel voorbij. Met hoofd naar beneden kijk ik naar de rivier beneden mij. Het is een rustig gevoel om daar te hangen, helemaal niet vervelend (wat toch wel onverwacht is).

Na een tijdje (het tijdsbesef is nu volledig weg) komt er iemand van boven aan een takel. Hij maakt een touw aan het harnas vast en ik word in een zittend/liggende houding getild. Nu worden we samen naar boven gehesen. Net voor de brug wordt de lier een versnelling lager gezet (en het leek al heel rustig). Even later lig ik op een rooster bij de brug en is het voorbij.
Na de sprong komen de spanningen los. Het duurt wel de nodige minuten voordat de knikkende knieen tot stilstand komen.
Een geweldige belevenis, die ik niet zo willen missen. Maar voor geen geld wil ik dezelfde dag (of jaar?) nog een keer van de brug springen!

Omdat de groep vrij groot is duurt het springen lang en ondertussen begint er een koude wind te waaien.

Het is al middag geworden als we allemaal gesprongen hebben. Terug aan de kant blijkt het daar wel redelijk warm weer te zijn. De video's kunnen meteen gekeken worden. Uiteraard wil ik mijn video (en toch ook maar een T-shirt) kopen.

Ik neem nog snel een broodje-"russian sausage" als lunch voordat ik de de bus instap.

Na een stop bij het tankstation (als lunch) bij de andere brug over de stormsrivier gaan we terug naar het park.

Het is al 14:30 als we terug zijn bij het park.

Met Jan B. loop ik een stuk van de Ottertrail langs de kust tot de waterval.
Het eerste stuk gaat nog tussen de bomen door.
Daarna gaat het 'pad' langs de kust verder, vooral over de rotsen.
Onderweg zien weg nog een grot langs het pad. Het is een leuke wandeling. Op sommige stukken spring je van rots op rots om verder te gaan.

Na een uur wandelen vanaf de huisjes komen we bij de waterval. Verder is er niemand (het begint al later te worden natuurlijk).

Na een kwartiertje bij de waterval lopen we terug. Dit keer hoeven we niet te zoeken waar het pad loopt en zijn we na 45 minuten al bij het begin van het pad.

Als we om 17:45 bij de huisjes komen, zwemt er weer een grote school dolfijnen vlak langs de kust.

's Avonds is er weer een gezamelijke maaltijd. Dit keer is de kip aan de beurt.

Na het eten drinken we nog wat met een stel op het terras. Om 22:00 is het tijd om terug te lopen. het is al overal stil in het park op dit tijdstip.