Na een flinke kop koffie loop ik de stad in. Het internet cafe schuin tegenover de Barclays bank blijkt een zeer snelle verbinding te hebben. Het is tevens een fedex en western union kantoor. Er is verder nog niemand, dat helpt natuurlijk ook wel.
De 'curio market' ligt niet meer op plek die op het kaartje in mijn reisgids staat aangegeven. Hier is nu een groot gebouw in aanbouw. De stalletjes staan nu langs de eerste zijstraat. Ik ben de enige toerist die er rond loopt. Toch zijn de mensen niet extreem opdringerig.
Iedereen wil wel iets ruilen (pen/klimhaak), maar als ik het een keer wil dat willen
ze toch geld erbij hebben.
Er is zijn best veel verschillende dingen te koop. Uiteindelijk koop ik een
houten Afrikaans spel, dat ik in het Matsudona park gespeeld heb (Mankala spel).
Het onderhandelen duurt even, maar uiteindelijk krijg is
er zelfs reserve bonen nog bij geleverd.
Terug bij het hotel ga ik een boek lezen langs het zwembad.
Deze middag heb ik een excursie 'walking with lions' geregeld bij de 'lion encounters' in Zimbabwe. Om 14:00 ga ik richting grens. Als ik de poort uit loop om een taxi te zoeken komen Frits en Maaike net terug van hun trip naar Zimbabwe. Zo heb ik ook meteen een taxi en hoeft er niet eerst onderhandeld te worden over de prijs (20 000 K).
Bij de grens moet ik aan de Zambiaanse kant wachten. Ik laat alvast mijn paspoort stempelen. Mensen vragen belangstellend waarop ik wacht en een jongen zegt dat hij wel zal waarschuwen als het busje er is.
Het is 14:40 als het busje er aan komt. Er zitten al een aantal mensen in. We gaan de brug over en gaan het kantoor van de Zimbabwaanse grenspost binnen. Zelf heb ik nog een dual entry visum, maar een Engels stel moet het visum betalen. Voor hun is het een hoger bedrag dan voor Nederlanders.
We stappen over op een andere bus aan de andere kant van de grens. De Victoria Falls
stad ligt net over de grens, vlak na het park van de watervallen. Sinds ik er
geweest ben in 1995 zijn er toch wel wat gebouwen bijgekomen waar toen nog
bomen stonden.
Bij een kantoortje kan ik de trip van vandaag betalen ($100, voor niks is het niet
bepaald). We gaan hierna een aantal mensen ophalen bij een luxe 5 sterren hotel :
Victoria Falls hotel ($400/nacht). Er is nog wat tijd over en we lopen door het hotel
naar de tuin, waar je uitkijkt op de kloof en de brug over de Zambezi. Het is duidelijk
een hotel voor rijke, Amerikaanse gepensioneerden.
Er komt nog een behoorlijke groep bij in de bus. Bij het Casino worden nog 2 Italiaanse vrouwen opgehaald en bij het rest camp 2 Duitsers, waarna we de stad uitrijden. Opvallend vind ik dat er veel meer toeristen in Victoria Falls lijken te zijn dan in Livingstone. Bij het rest camp staat een behoorlijk aantal overland trucks.
Het park waar we naar toe rijden ligt 8 km buiten de stad. Er is eerst een inleiding. Natuurlijk moet het indemnity form weer getekend worden. In Afrika is het aantal leeuwen dramatisch gereduceerd de afgelopen tientallen jaren.
Dit project is een
particulier project.
Lion encounters is een onderdeel van African encounters.
Ze werken in fases er naar toe om leeuwen weer in andere parken te kunnen uitzetten.
Bij de volgende (2e) fase worden de leeuwen in een omheind gebied uitgezet waar geen mensen of
andere leeuwen aanwezig zijn. Ze moeten dan zelf jagen voor hun voedsel.
De derde fase is als deze leeuwen jongen krijgen. Deze kunnen dan in andere
parken uitgezet worden om de leeuwenpopulatie te laten groeien.
Er komen een heleboel veiligheidsinstructies :
Tijdens het lopen moeten we steeds achter een leeuw gaan lopen. Nooit met de rug
er naar toe gaan staan.
Als je zit achter een leeuw en deze kijkt om, moet je opstaan.
Dan worden we in 2 groepjes van 6 verdeeld. We gaan met een zestal met gids en hulpgids
naar de eerste 2 leeuwen. Die blijken een flink aantal maten groter te zijn dan ik
had verwacht. Ik verwachtte kleine leeuwen, maar dit zijn mannetjesleeuwen van 17
maanden. Ze zijn net zo groot als een volwassen leeuwin. En ik heb de afgelopen weken
kunnen zien hoe snel die een Puku op kunnen eten!
Deze leeuwen lijken tam en zien er onschuldig uit, maar de afgelopen week hebben
ze met hun tweeen wel een buffel gedood!
De leeuwen worden afgeleid met een fles aan stokje. We mogen allemaal achter de leeuwen
zitten. Iedereen heeft een stokje. Als de
leeuwen ons aankijken kunnen we het stokje langs ze laten zien om ze zo af
te leiden.
De leeuwen hebben vanmiddag flink gegeten en zijn nogal lui. Uiteindelijk willen we wel een klein stukje lopen. Je mag dan een stukje meelopen en de pluim van de staart van de leeuw vasthouden. Er staan nog een aantal vrijwilligers bij om een oogje in het zeil te houden. Er is ook een Nederlander (Leon) bij, die er net een maand is geweest en nu terug gaat naar Nederland.
Na de grote jongens lopen we naar 2 jongere leeuwen. Dit zijn een paar maten kleiner, maar
ze zijn nu net flink speels. Ze ravotten met elkaar. Het is mooi om te zien, maar
het is niet het juiste moment voor ons om er te dichtbij te komen.
Na deze geweldige ervaring lopen we terug. Er zijn hapjes en drankjes (koud bier!). Natuurlijk is er weer een video gemaakt. Deze is leuk gemaakt, maar ik sta er maar een paar seconden op. Een dvd kost evenveel als bij het raften ($40). Die sla ik dan maar over.
We gaan met de bus terug naar Victoria Falls. Het is ondertussen donker geworden.
De grensovergang bij Zimbabwe gaat vlot. Ook bij de grens van Zambia is het stempelen
zo gebeurd. Hier gaan we in een ander busje dat de rest naar het river lodge hotel
brengt. Als ik vraag om een stuk mee te rijden tot bij stad is het goed. Ze brengen
me zelfs helemaal terug naar het Fawlty Towers hotel.
Ik zie geen bekenden in het restaurant zitten en ga douchen. Frits komt daarna langs of
ik mee gaat eten (19:30). Het wordt mijn laatste maaltijd in Livingstone. Ik neem
een T-bone steak met friet en een salade.
Ondanks dat ik vanmorgen uit kon slapen ga ik al vroeg weer slapen (21:30). Het ritme
van vroeg op, vroeg slapen zit er nog helemaal in.