Omdat de lokale bus niet aan te raden is om naar Malawi is, reizen we vandaag (een dag later dan de planning) naar Malawi. De lokale bus blijkt nogal eens te laat bij de grens voor Malawi te zijn, waana iedereen in Mozambique moet overnachten.
Om 6:00 uur sta ik op.
Om 7:30 uur vertrekken we (met 5 personen) met een luxe bus. Voor eten en drinken wordt gezorgd in deze bus.
Rond 10:00 uur komen we bij de grens met Mozambique aan. Hier vinden ze dat mijn visum niet in orde is en moet ik achter blijven. Het dwarsstreepje van de 7 (juli) is men vergeten, waardoor de douane hiervoor een 1 (januari) leest. Ik heb volgens de douane een visum van 16 juni 1995 tot/met januari 1995, wat uitgegeven is in juni 1995!
De luxe bus rijdt tenslotte zonder mij verder. Ook het aanbieden van geld blijkt niet te baten om mee te mogen. Ik moet van de douane terugreizen naar de ambassade in Harare. Het is vandaag zaterdag, op zondag is de ambassade gesloten. Op maandag zou ik een visum moeten regelen, waarna ik op dinsdag kan reizen. Op vrijdag moet ik echter weer terugvliegen naar Nederland.
Van een stel Australische touristen krijg ik wat water te drinken en een banaan tegen de honger.
Na een lange wachttijd en hulp van een Malawi'er en een handvol US dollars mag ik mee met de lokale bus die net wil doorrijden. Deze bus is 's morgens om 6:00 uur in Harare vertrokken en om 12:30 bij de grens aangekomen.
Als illegale buitenlander moet ik nu door Mozambique zien te komen. Ik moet voor in de overvolle bus blijven staan wegens ruimtegebrek. Het is er heet, water heb ik echter niet bij me.
Onderweg houdt een politie agent de bus aan. Gelukkig wil hij ons niet controleren, maar alleen liften. Als hij ziet hoe vol de bus is, stapt hij gelukkig weer uit. Kinderen die we onderweg langs de weg zien, worden stukken brood door de raam toegegooid. Het is net eendjes voeren.
Om 17:00 uur (een uur voordat de grens dicht gaat) komen we bij de grens Mozambique - Malawi aan. Hier ga ik samen met de Malawi'er eerst wat drinken, waarna we terug lopen naar de grenspost. De rest staat nog allemaal in de rij te wachten. We lopen het gebouw in en komen in de helft van het gebouw waar de mensen van Malawi naar Mozambique gaan. Er wordt een praatje gemaakt met een beambte, waarmee we naar buiten lopen (aan de andere kant van het gebouw). Hij krijgt een flesje drinken (en weer een handvol dollars, zonder dat ik het zie) en we staan buiten het gebouw aan de andere kant van het hek. De rest van de bus moet nog door de douane.
Als we instappen rijden we door naar de Malawi douane. Hier lopen we samen door naar binnen, voorbij de wachtrij. Een vriend van mijn begeleider werkt hier blijkbaar en van hem krijg ik een 30-daags visum voor Malawi. Het ontbreken van stempels van Mozambique verbaast hem blijkbaar niet.
Het stuk van de grens naar Blantyre gaan we niet met de bus. We halen onze bagage uit de bus en stappen in een minibusje naar Blantyre. Het minibusje is stampvol, maar stopt steeds als er meer mensen mee willen. Een Nederlands stel is liften hier gekomen (2 dagen door Mozambique) en is op zoek naar een overnachtingsplaats. Zij reizen mee naar het hotel waar ik overnacht. Gelukkig heb ik een goede zitplaats in het minibusje, er wordt ervoor gezorgd dat ik niet te veel last heb van de andere mensen. Er zijn wel erg veel staan/lig/hang plaatsen in zo'n busje.
Na een snelle rit (met wel veel stops) komen we om 19:00 uur aan in Blantyre. Het laatste stukje gaat met een taxi. Bij het hotel neem ik afscheid van mijn begeleider. Het Nederlands stel besluit toch niet te overnachten in het hotel (te duur volgens hem) en besluit verder te zoeken. Zij liever dan ik.
Gelukkig krijg is vrij snel mijn kamer, zodat ik mij wat kan opfrissen.
De andere 4 uit mijn groep blijken met een taxi naar een restaurant te zijn. Ik schuif bij hun een briefje onder de deur met het bericht dat ik er ook ben en met mijn kamernummer.
Te voet ga ik in Blantyre een eetplaats zoeken. Het is moeilijk iets te vinden, maar na wat vragen kom ik in een cafetaria (Nando's) uit. Erg veilig op straat voel ik mij niet. De mensen zijn er erg arm en zwervers zijn er genoeg. Als blanke alleen ben je dan een gemakkelijk doelwit.
Na het eten loop ik weer terug naar het hotel. Even later krijg ik een telefoontje dat de andere 4 ook in het hotel zijn teruggekomen.
Hopelijk zijn er niet meer van zo'n dagen in een vakantie.