Langs het 'resort' ligt een dorp.
De schutting ertussen is meer stuk dan heel. De kinderen komen de palmnoten
onder palmen oprapen. Een jongen uit het dorp werpt zich op als gids voor ons.
Samen met hem (we komen niet van hem af) gaan we naar de 'stad' in de buurt
om geld te wisselen. Behalve onze groep zijn er geen andere touristen in het
resort te bekennen.
Het semi-openbaar vervoer bestaat uit pick-up trucks die je overal kan aanhouden om achter in de bak mee te liften. Ze zitten altijd vol mensen, maar nooit te vol om nog meer mensen mee te nemen.
We lopen in het stadje over de markt.
Er is hier geen verharde weg in de stad te bekennen. Op een ijzeren plaat wordt
friet gebakken voor de liefhebbers.
Het wisselen van geld gaat sneller dan ik verwacht had. We willen met de bus terug naar het resort (volgens onze 'gids' veel goedkoper, maar als we zien hoe vol de bus zit, gaan we toch maar met de pickup. Al met al kost het een halve dag om geld te wisselen. Deze middag ga ik naar een luxe lodge in de buurt om te informeren waar en hoe er gesnorkeld kan worden. Het komt erop neer dat ik naar Cape Mclear moet gaan om de beste snorkelplaats te vinden. Voor met een boot te gaan zijn er te weinig liefhebbers.
Als ik terug op het resort ben is de middag voorbij. Na het avondeten gaat
de bar al om 20:00 dicht (de enige plaats waar je kunt zitten), omdat de barkeeper
geen zin heeft en naar huis wil.