Al vrij snel hebben we het wel gezien en rijden we terug. De bagage wordt bij de
bus neergezet en we kunnen alvast richting haven lopen.
We moeten even op het ontbijt wachten, dat we eerder dan normaal besteld hebben. We denken er nog even over om zonder ontbijt te vertrekken, maar dan is alles toch nog vlot klaar.
We rijden met de bus naar een lavaveld van mount cameroon. Je ziet hoe de lava van de berg naar de kust gestroomd heeft. Er kan een stuk op de lavastroom gelopen worden. De infrastructuur is nog in aanbouw. Boven zijn alvast 2 hutjes klaar.
Al vrij snel hebben we het wel gezien en rijden we terug. De bagage wordt bij de
bus neergezet en we kunnen alvast richting haven lopen.
Mama geeft ons een korte rondleiding door de haven. De mensen doen erg moeilijk als
ze fotocamera's zien. We willen dat we een foto permit kopen, iets dat een nogal vaag
verhaal is.
De vissen worden gedroogd in drogerijen langs de haven. De visjes worden op een rooster
gezet. De bek naar beneden, zodat het vocht er zo uit kan lopen. Dan wordt er 3 dagen
hout gestookt om de vissen te drogen en zo houdbaar te maken.
Dan verlaten we Limbe en rijden richting Douala. Vlak voor Douala stoppen we bij een boulangerie voor de lunch. Hier is allerlei lekkers te koop. Gisteren hebben we heel veel politieposten zien en zijn we de nodige keren gestopt en vandaag is het al net zo erg. Dan staat politie, dan is er tol en dan is er een veiligheidscontrole.
Bij aankomst van de strandplaats Kribi rijden we eerst een rondje door het 'centrum'. Er valt hier weer weinig te zien.
Het hotel (Maribel beach) ligt aan de weg langs het strand. Aan de overkant ligt het presidentieel paleis, zodat er opgelet moet worden met foto's maken.
Binnen is het zweten. De luchtvochtigheid is erg hoog. Als ik een cola wil bestellen bij het hotel krijg ik te horen dat er alleen bier of tonic is. Later krijgt iemand toch weer een flesje cola. Als we er willen eten, moet de bestelling 's middags doorgegeven worden. Niemand heeft hier echter trek in.
De meeste van de groep gaan het strand op om te zwemmen. Zelf loop ik over strand om rond te kijken.
We lijken de enige blanke toeristen te zijn, verder is er niemand te zien.
Op de lijnen zitten veel ijsvogels (woodland kingfisher), die niet schuw zijn.
Ik lees de krant van de afgelopen dagen in het internet cafe. Op het strand begint de zon
al onder te gaan. De zonsondergang valt tegen door de bewolking die net boven de
horizon hangt. De vliegend honden die bij het paleis in de bomen zaten, gaan nu
uitzwermen.
De chauffeurs van de tankwagens zijn al 2 dagen aan het staken en het is nu de vraag of er benzine is voor de boot waarmee we morgen op excursie gaan.
Ine gaat nog regelen dat er de laatste euro's omgewisseld worden in CFA's. De hele
groep blijkt deze avond bij hetzelfde restaurant (een straat verder) te gaan eten.
De menu kaart heeft een grote keuze en het meeste blijkt zelfs ook mogelijk te zijn.
Ik eet een kipschnitzel met champignons en sperziebonen.
Het is bloedheet op de kamer als airco uit staat.