We rijden over de duinen naar Mafo meer (9:30). Er is even tijd om er rond te kijken. Om 7:00 sta ik op. Bij het ontbijt is vandaag vers brood! Dit kan nu zonder hakbijl gegeten worden.
We rijden over de duinen naar Mafo meer (9:30). Er is even tijd om er rond te kijken.
Het volgende meer is het Gabroun meer, op een vijftal minuten rijden van Mafo (10:10). Dit is het grootste meer in deze streek.
Hier blijven we langer om ook in het meer te zwemmen. Het water is erg zout en je blijft er op drijven. Het is niet helemaal
zo zout als de dode zee, maar lijkt er aardig in de buurt te komen. Als ik zelfs maar een beetje water in mijn ogen krijg brandt het zout
in de ogen. Het duurt even voordat ze uitgeknipperd zijn en ik weer goed kan zien.
Er staan nog vervallen huizen van Gabroun. De mensen (Daouadas) zijn om onbekende redenen door de overheid verplaatst naar
een nieuw dorp aan de verharde weg naar Sebha.
Er staan ski's en snowboards voor de liefhebbers om van een duin af te glijden. Gezien mijn ervaringen op vorige vakanties vind ik het wel goed. De tocht omhoog is zwaar door het zand en dan nog in deze hitte!
Na de zwempartij kunnen we ons afspoelen. Achter een 'cafetaria' is een put waar een emmer met touw in hangt. We helpen elkaar met afspoelen. Helemaal schoon van het zout afkomen lukt niet. De souvenir verkopers zijn vandaag bij de meren aanwezig. Gelukkig zijn ze absoluut niet opdringerig. Ze vragen je niet eens om eens te komen kijken!
'Onze' agent is met kleding en al in het water gesprongen. Gelukkig heeft hij ook reserve kleding bij zich. Er is nog tijd om een koel drankje op het terras te nemen.
Om 11:50 rijden we verder (of eigenlijk : terug). We nemen nu een ruigere route. De zandduinen rijden we omhoog en omlaag. Het is al erg heet en het zand waait nog steeds op. Door deze combinatie is het niet te zien hoe de duinen lopen. Elk gevoel voor diepte is weg voor de ogen. Of we omlaag of omhoog gaan is pas te merken als we onderweg zijn. Het rijden is zwaar en moeilijk, zelfs voor de chauffeurs die deze omgeving kennen.
We zijn om 12:45 bij het Umm al-maa meer. Dit is het mooiste meer en ligt erbij als uit een sprookje: Een meer met palmbomen erom heen, gelegen
tussen de zandduinen van de woestijn.
Als we uitgefotografeerd zijn (20 minuten later) rijden we verder. Vlakbij ligt het Mandra meer. Dit meer ligt al lang tijd droog.
Op het heetst van de dag, met veel wind en weinig zicht rijden we terug naar de camping. Alles is een gele vlek voor mijn ogen. Alsof je op een gele sneeuwvlakte staat met veel stuifsneeuw.
Om 13:40 zijn we terug bij de camping. Het eten is al klaar. Er is vandaag pasta als afscheidslunch.
Na het eten is het hoogtijd voor een douche. Die is heerlijk. Alle zoutresten worden van mij afgespoeld. Natuurlijk zweet je een minuut nadat je
uit de douche bent al weer (in de zon tenminste, de schaduw valt wel mee).
Tot nu toe hebben we al 91 km door de zandduinen afgelegd. Het is ondertussen nog veel harder gaan waaien. Volgens de begeleider zijn maart en april de maanden met veel wind. Zomer vecht om de koudere periode te overwinnen. Dit jaar was er blijkbaar veel wind. Ik doe maar een contactlens uit van een oog dat veel traant.
We nemen afscheid van de keukenploeg (kok, kokshulpje en chauffeur).
Om 16:10 vertrekken we over de verharde weg naar Sebha. Onderweg wordt getankt voor de zekerheid. We komen om 18:00 aan op het vliegveld van Sebha. Er is een rontgencontrole als we de vertrekhal in gaan. Op het vliegveld geven we de hoofdbagage af. Een lokale agent regelt het verder.
Zelf rijden we door naar het centrum. Bij hetzelfde restaurant als op de heenweg gaan we eten. We gaan nu op de eerste verdieping zitten, waar luxere tafels en stoelen staan. Er is kip kebab, friet, spaghetti en een salade. Te veel dus.
Om 19:45 rijden we naar het vliegveld terug. Hier is het tijd om afscheid te nemen van de 3 chauffeurs. Via de rontgencontrole komen we weer in de vertrekhal.
Al vrij snel kunnen we door naar de 'gate'. Als we het vliegtuig ingaan zien we hoe alle instapkaarten handmatig geteld worden.
Een dik half uur te laat gaan we de lucht in (22:35). We vliegen met een MD82. Precies een uur later (23:35) landen we op Tripoli. Het waait hier ook. Bij de landen maakt het vliegtuig een flinke zwieper naar links.
Ibrahim staat al weer klaar met de bus op het vliegveld. Om 0:50 zijn we terug bij het al bekende hotel. We hoeven dit keer
gelukkig geen registratieformulieren in te vullen. Alleen het paspoort inleveren is voldoende.
Tien minuten later lig ik dan al bed. Mijn ogen doen nog pijn (van het zand?).