Dag 20: Mt. Kinabalu 3400-4101-1800 m. - Poring Hot Springs

Om 3:00 uurt begint de wandeling over granieten rotsblokken waar je met laddertjes en touwen overheen klaurtert. De zwaarte valt best wel. Moe wordt ik er niet van. Wel ligt het tempo aangenaam laag.

Na een uur bereiken we de laatste hut op 3800 m. Vanaf hier wordt de berg een grote granieten blok. Touwen liggen/hangen er om de weg te wijzen en om je omhoog te kunnen trekken. Het pad loopt nu continue omhoog en trappen zijn er niet meer. Dit terrein ligt mij wel en met een constant langzaam tempo kan ik doorlopen zonder buiten adem te raken. Robert is ondertussen al lang voorop verdwenen.

Steeds meer groepen haal ik in, totdat er bijna geen lichtjes voor mij te zien zijn. Achter mij zie ik in de verte een stadje liggen. Over de berg is een sliert lichtjes van de zaklampen te zien.

Het waait hier behoorlijk en warm is ook niet bepaald. Het regenpak is zijn geld nu wel waard. Een gids zit verscholen in een holte tussen de rotsen. Waarschijnlijk blijft hij hier wachten totdat de touristen terug komen van de berg. Lang niet alle gidsen lopen helemaal mee tot de top van de berg.

Als de route een scherpe bocht maakt, op de kam net voor de echte top houdt mijn zaklamp ermee op. Het vak in de rugzak waar normaal mijn batterijen in zetten blijkt niet dicht gemaakt te zijn. In het donker vind ik ook geen batterijen in de rest van de rugzak. Na de terugtocht blijkt de batterijen bij de fotorolletjes zaten.

De route is nu erg lastig. Hier liggen grote rotsblokken waarbij je niet altijd gemakkelijk van de ene rotsblok op de andere kunt komen. Ik wacht totdat er iemand met een zaklamp voorbij komt. Dit blijkt Johan te zijn. Door achter Johan te lopen gaat het klauteren net goed genoeg om op de top te komen. Gelukkig bleek die dichterbij te zijn dat ik dacht.

Na 2:12 uur staan Johan en ik we eindelijk op de top (als nr. 9 en 10) op 4101 m., het hoogste punt van Zuidoost-Azie. Robert blijkt een stukje verder beschut voor de wind te zitten. Hij was een half uur geleden als eerste op de top aangekomen. Het is hier ijs- en ijs-koud. Ondanks de werkhandschoenen (om het touw vast te kunnen grijpen) krijg ik koude vingers.

Het duurt nog een uur voordat het licht begint te worden. Langzaam druppelen de andere klimmers 'binnen'. Anita en Martin zijn een half uurtje na ons ook binnen (hoeven ze half uurtje minder kou te lijden...). Af en toe loop er een beest (rat/eekhoorn) langs ons heen.

Als de zon opkomt is het vrij mistig. Even is er een oranje gloed aan de horizon te zijn. Als ik genoeg moed verzameld heb (het is nog ijskoud en het waait behoorlijk), sta ik ook op om foto's te maken.

Het uitzicht is mooi. Voor ons ligt de kloof waar een aantal jaren geleden een groep Engelse SAS soldaten niet meer uit konden komen. De wolken trekken langs de andere toppen van de berg.

Na een half uurtje beginnen we aan de terugtocht. Vlak na de top komen we Merijn met Annemarie tegen. Hanneke, Tessa en Maria hebben zich na een uur klimmen omgedraaid.

De terugweg vind ik erg lastig. Constant moet je jezelf afremmen. De handschoenen zijn ook niet goed genoeg om je mee langs de touwen omlaag te laten glijden.

Robert loopt met mij mee en om 8:15 zijn we terug bij Laban Rata. Anita en Martin zijn dan al terug. Een bord warme tomatensoep en de kachel op de kamer zijn nu heerlijk.

Om 9:15 uur lopen we terug de berg af. Johan is al eerder vertrokken en de 4 vrouwen uit Leiden wachten nog even (Annemarie was later terug van de top).

Het is nu beginnen te regenen. De afdaling is verschrikkelijk. Je glijdt over de boomwortels en rotsen. Overal staan plassen water op het pad.

Bij de hutjes stoppen we steeds even om de knieen wat rust te gunnen. Dit is voor mij niet genoeg. Als nog 2 km. moeten lopen begint een knie te protesteren en wil niet meer buigen (zonder pijn). Er staan nu geen plassen meer op het pad. Het hele pad is een meer veranderd. De schoenen beginnen al vol water te komen. Mijn (nieuwe) horloge ben ik onderweg op de berg ergens verloren.

Strompelend komen we onder aan (13:30). Het laatste stuk gaat met een trap bergop. Dit is een verademing vergeleken met het continue dalen. Net voordat we onder zijn haalt Maria ons in (ze in rennend naar onder gegaan) om te vertellen dat de 3 andere vrouwen een flink stuk achter ons liggen en waarschijnlijk op eigen gelegenheid verder reizen (om ons verder niet op houden, anders zouden de 3 die ons morgen verlaten de hot springs niet meer zien).

Onder bij de berg staat wel een minibusje, maar een chauffeur is nergens te zien. Het duurt nog enige tijd voordat er een bus aankomt om ons naar het park hoofdkwartier te brengen.

Bij het park hoofdkwartier eten we eerst wat in het restaurant (een lekkere hamburger voor mij). Als we op het punt staan te vertrekken komen de 3 vrouwen net door de regen aangelopen (15:00 uur).

De bagage wordt opgehaald bij het hoofdkwartier in de bus geladen.
De rest van de klimmers is behoorlijk jalours op ons dat wij de koude, natte berg verlaten om in een heet bad te gaan liggen.

Na een uurtje rijden komen we aan in Hot Springs. Hier is het gelukkig droog. Een luxe villa voor 6 personen is hier de overnachtingsplaats. Als eerste ga ik mee naar de hot springs. Een bruggetje (weer trappen!) voert over een rivier naar de hete baden.

Het bad kun je zelf vol laten lopen met koud en heet water. Het is heerlijk. Nu zie ik ook een blaar zitten bovenop mijn klein teen van het continue afdalen. De blaar zit precies op dezelfde plaats als toen ik jaren geleden de Kilimanjaro ben omlaag gekomen.

Als ik door en door warm ben waag ik een duik in het koude zwembad. Dit is niet zo koud als verwacht. Met een blikje ijskoude cola is prima vol te houden in het warme bad.

Na het avondeten krijgen we de certificaten van de Mt. Kinabalu beklimming. Dit is tevens de laatste avond van Robert, Johan en Christina bij ons. We nemen daarom nu officieel afscheid van Merijn met een gedicht en cadeau's (T-shirt met onze namen en een portemonnee).

We blijven in de gemakkelijke stoelen van het huisje nog napraten tot we om 23:00 naar bed gaan. Het was een lange dag vandaag.