De grens naar Zuid-Afrika hebben we zo bereikt (een uurtje rijden vanaf Morija).
De grensformaliteiten (het stempelen) gaat weer erg snel als we Lesotho verlaten.
Vlak na de grens stoppen we
bij een restaurant met een grote tuin om koffie te drinken. De luxe van Zuid-Afrika
valt erg op als je net uit Lesotho komt. Groen gras was daar in geen enkele
tuin te ontdekken.
Het is zondag vandaag en veel
plaatsen om onderweg te stoppen zijn er niet. De weg begint iets eentonig te
worden. Soms zijn er nog bergen te zien. Gelukkig heb ik een goed leesboek bij
me, om de reisdag door te komen.
De lunchstop is in Steynburg. Buiten zit een stokstaartje als huisdier alleen
aan een touw vast. Wel zielig voor een groepsdier.
Binnen is de bediening erg langzaam. Eerst wordt de drank bestelling bij elke
tafel opgenomen. Pas als de drank geserveerd is, wordt de rest van de bestelling
opgenomen. Dit wordt weer tafel voor tafel klaar gemaak en opgediendt. Pas als
een tafel afgewerkt is, wordt de bestelling voor de volgende tafel klaargemaakt.
Al met al duurt de lunch (21 personen) dit keer 2.5 uur. Maar aan het feit dat
de eigenaar net uit de kerk kwam en eigenlijk maar een uur de tijd had, blijkt
dat je hier al blij moet zijn een restaurant te vinden dat open is op zondag.
Om 14:00 rijden we dan eindelijk verder. Het weer is weer verslechterd en het regent iets.
De duur van rest van de rit valt erg mee. Al om 16:15 komen we in Graaff-Reinet aan. Het is weer droog geworden.
Aan de overkant van onze huisjes is een gigantische cactustuin. Dit is een hobby van de hoteleigenaar. De tuin is schitterend! Een aantal agaves staan net in bloei. Dit soort blijkt pas na 15 jaar te bloeien, waarna de plant zelf afsterft.
's Avonds blijkt het restaurant waar we wilden eten gesloten te zijn, net als
de meeste andere restaurants op zondag. Dit is de eerste avond dat we niet gezamelijk
eten, maar dat iedereen zelf de keuze heeft waar hij/zij gaat eten. Ik ga met
een paar groepsleden en Pieter naar de Spurs, een steakhouse. Het eten blijkt
erg goed te zijn, een flinke steak die perfect is gebraden.
De pub waar we na het eten nog naar toe wilden, blijkt ook gesloten te zijn.
Zo zijn we om 21:00 uur al weer terug bij de huisjes. De televisie op de kamer
geeft niet veel plezier, zodat ik nog maar verder in het boek lees.