Om 7:00 is er nog geen busje in zicht. Even later begint Angela te bellen. Er schijnt vertraging te zijn. Weer later horen we dat het busje problemen heeft. Nog weer later komt er een minibusje aan. De man vertelt dat hij door de maatschappij van het transfer busje geregeld is om ons naar Lusaka te brengen. Het oorspronkelijk busje is kapot.
Het ziet er nu naar uit dat we niet meer op tijd in Lusaka zijn om de bus te halen. Nu treedt plan B in werking : Angela regelt dat de busmaatschappij ons onderweg in Kafue op pikt. Kafue ligt vlak bij de afslag richting Livingstone, op drie kwartier rijden van Lusaka. Hier winnen we 1.5 uur mee.
Het (erg kleine) busje is er nu en het is nog even wachten op een aanhanger voor de bagage. Dit blijkt ook niet al te groot zijn, zodat er nog bagage in het busje moet. Het is nu flink proppen om met z'n allen in het busje te kunnen. Op de achterbank zitten nu 2 mensen met 2 grote stukken bagage. Het is 9:30 als we wegrijden.
De grensovergang van Zimbabwe ligt vlakbij en het stempelen van de paspoorten gaat vrij vlot. We stappen weer in het busje en rijden een behoorlijk eind naar de grensovergang van Zambia. Hier gaat het erg lang duren, ondanks dat er vrijwel niemand anders hier is.
Het is een heel gedoe met de dollars omdat er geen wisselgeld is en ze alles in een keer willen krijgen. Er moeten formuliertjes ingevuld worden, visa geplakt, gestempeld en zelfs 3 ontvangstbewijzen gemaakt worden. Het duurt allemaal erg lang. Ondertussen belt Angela met Zamsaf om de bus te regelen. Er wordt geregeld dat we in Kafue bij het weegstation opstappen.
Het is al 11:00 als we bij de grens vertrekken. En dan krijgen we het stuk met de wegwerkzaamheden nog. Het eerste stuk gaat heuvel op. Hier heeft het busje ietwat moeite mee. Maar op het rechte stuk gaat de gang er goed in. De werkers bij de wegwerkzaamheden hebben blijkbaar middagpauze, we kunnen zo doorrijden.
We zijn om 12:45 bij de weegbrug bij Kafue. In theorie zouden we nog op tijd
in Lusaka kunnen zijn, maar het is een flinke gok.
Het busbedrijf belt nog meerdere keren met Angela en we krijgen ook het telefoonnummer
van de chauffeur en het kenteken van de bus.
De bus zou er over een half uurtje moeten zijn, wat vreemd is
gezien de vertrektijd van 14:00 (later begrijpen we dit beter).
Er is een klein afdakje langs de weg met een kraampje dat frisdrank verkoopt. Veel keuze is er niet. De sprite die ik koop zit nog vol met ijs, dus koud is het zeker! We nemen hier afscheid van de rest van de groep. Ze reizen door naar Lusaka en zullen daar nog een nacht doorbrengen.
Als ik met de chauffeur bel zegt deze net aan het tanken te zijn en over een drie kwartier bij ons zal zijn.
Samen met Frits en Maaike blijf ik achter om op de bus te wachten. Aan de overkant van de straat is een politiecontrolepost. Ik loop er eens heen en ze vragen waar ik op wacht. Bij een grote bus die er staat zeggen ze meteen dan we die niet moeten hebben.
Als de bus er is om 14:30 blijkt deze boordevol te zijn. Er zijn nog net 3
zitplaatsen over. Ruim zit je hier niet. Het zijn grote marco polo bussen, maar met
5 stoelen in een rij. Ik zit in de middelste van 3 stoelen. Eigenlijk zit ik er meer
tussen geperst dan dat je over het over zitten hebt.
Langs mij zit een
onderwijzer van een agrarische school waar ik een hele tijd mee praat.
Dan is er een enorme harde klap. Mensen in de bus beginnen hysterisch te schreeuwen
of te bidden. De bus begint iets te zwabberen, maar de chauffeur houdt hem netjes
op de weg.
De linkervoorband is geknapt. Een stukje verder wordt de bus half langs de weg
stil gezet. De band is volledig stuk. De brokstukken hebben ook de accu er achter
vernield. Een blanke vrouw komt vertellen dat we bij een winkeltje water kunnen krijgen.
De hele bus lijkt een stuk terug te lopen. Als er vragen over gesteld worden blijkt
dat er een man op een vrachtauto achter ons van de vrachtwagen is gevallen of
gesprongen. Hierdoor is er een ongeluk gebeurd. De weg is afgesloten. Meteen vormt
zich een 'noodweg' parallel aan de weg.
Even later blijkt dat er ook een auto met een speedboot op een aanhanger bij
betrokken is. Er is flink wat schade.
Van een Amerikaanse studente horen we dat deze bus vanmorgen om 10:00 had moeten
vertrekken, maar er waren al eerder problemen. De bus was dus niet vroeg in Kafue, maar
het was de ochtend bus die veel te laat was. Dit geeft ons niet veel
vertrouwen meer in de busmaatschappij (al dan niet terecht). De chauffeur zegt dat
er een nieuwe bus onderweg is vanuit Lusaka, maar steeds als je vraagt wanneer is het nog
een uur voordat deze er zal zijn.
We besluiten met zijn drie-en dat we gaan proberen te liften met een betrouwbaar
uitziende auto. Als het erg lang gaat duren is het misschien beter naar Lusaka
te gaan, dat is maar op ca. 1.5 uur afstand.
Ik ga naar het winkeltje. Het is een dorpswinkeltje waar van alles te koop is. Ik mag bij de koeling om drinken uit te kiezen. Omdat we eten bij ons hebben (in Zimbabwe was namelijk niets te koop) koop ik een paar pakken koekjes voor ons samen.
Als ik samen met Maaike terug loop naar de bus zwaait Frits. Hij heeft een lift
geregeld. Een man uit Lusaka met een luxe Toyota wil ons wel meenemen.
De bagage ligt nog in de bus. De chauffeur is bezig de bus op te krikken. Hij is er
dan ook niet erg gelukkig mee dat we de bagage willen hebben. Hij wil dat we maar
1 persoon tegelijk de bus in gaat. Op het voorstel dat hij zelf de bus in gaat, gaat hij meteen
op in.
De bagage gaat achter in de toyota. De stoelen zitten goed en er zit airco in.
Het is 16:00 als we aan het rijden zijn.
De chauffeur werkt in de agrarische sector, maar is zelf geen boer. Hij is onderweg
naar zijn vrouw in Johannesburg. Vanwege het gebrek aan benzine in Zimbabwe gaat hij
via Botswana rijden. Onderweg kan hij evt. langs de weg slapen. Voor morgen heeft
hij een rit van 1400 km op het programma staan!
We krijgen een frisdrank aangeboden, maar hebben nu zelf nog drinken. De biltong die laat proeven is erg lekker.
Onderweg stoppen we snel even bij een eettent langs de weg voor een toiletstop en om drinken te kopen.
De weg is op het einde na erg goed en we rijden met een flink tempo door. Toch is
het donker als we in de buurt van
Livingstone komen. Het is dan nog een uur rijden.
Langs de weg zijn hier regelmatig houtvuurtjes te zien.
Daar zitten dieselhandelaartjes. Zij kopen diesel van vrachtwagenchauffeurs. Het
vrachtbedrijf merkt het toch niet als er een paar jerrycans diesel uit de tank
wordt overgeheveld. Zo verdienen de vrachtwagenchauffeurs nog een centje bij.
We rijden door Livingstone, maar zien het hotel ( Fawlty Towers) niet liggen. Bij navraag bij een tankstation moeten een klein stukje terug.
Het is 19:40 als we bij Fawlty towers voor de poort staan. Onze chauffeur
wordt uitgebreid bedankt, het was een superrit.
Bij Fawlty Towers moeten ze even nazoeken of ik wel een kamer heb, maar dan blijkt
de extra reservering goed door gekomen te zijn. De telefoonverbinding vanuit Zimbabwe
via mijn mobieltje was niet al te best, maar mijn naam was blijkbaar goed
doorgekomen.
De bagage wordt snel op de kamer gezet en dan is het tijd om eindelijk iets te gaan eten. Behalve de omelet als ontbijt vanmorgen en de koekjes hebben nog niets gegeten.
Het restaurant (Hippo's) is een gezellig restaurant met bar. Ik neem een
T-bone steak met friet en een koude Mosi.
Dat is dan toch wel even genieten na zo'n lange reisdag!
Doodmoe ga ik om 21:00 slapen.